BOUWSTEEN 1 - INBRENG MENSEN MET VERWARD GEDRAG

BOUWSTEEN 2 - PREVENTIE EN LEVENSSTRUCTUUR

Hoe krijgen we Mike uit de tent?

Mike probeert iets van zijn leven te maken, maar makkelijk is het niet. Hij leeft momenteel in een tentje achter het AZC-terrein in Den Helder wachtend op passende huisvesting. Maar het kost de gemeente veel moeite om een plek te vinden waar Mike zichzelf kan zijn en rust in zijn hoofd kan krijgen.

Stuurman op de binnenvaart, een relatie en twee kinderen. Aspecten van zijn leven had Mike aardig voor elkaar. Maar toch kon hij de zwarte kant van het bestaan niet van zich afschudden, getekend als hij was door een leven waarin zijn vader jong overleed en hij verslaafd raakte aan de harddrugs.

Geen medicatie

Die laatste gewoonte heeft hij af kunnen zweren, maar zijn gedrag en gevoel getreiterd te worden door zijn omgeving bleken toch teveel te schuren in de reguliere samenleving. In 2018 verloor hij zijn woning, en volgens Mike begon daar echt de ellende. “Ik heb een tentje opgezet in de duinen. Ik ben met tussenpozen twee keer een week opgenomen in GGZ-instelling Geesterkogge. Maar daar was ik niet op mijn plaats. Ik wil niet behandeld worden met medicatie.” Op een gegeven moment werd Mike verplicht opgenomen, maar dat vocht hij met succes aan. Na acht weken stond hij weer buiten en begon een zoektocht naar een geschikte woonplek voor hem. Even week Mike uit naar Zaandam waar hij op een boot woonde, maar hij miste het vertrouwde Den Helder. “We vonden voor Mike een woonwagen op een locatie waar ook een andere dakloze woonde”, vertelt Irma Haubrich van het Team Vangnet & Advies Kop van Noord-Holland van GGD Hollands Noorden. “Maar ook daar voelde hij zich niet op zijn gemak en ervaarde hij een bepaalde treiterij.”

“Ik ben erg blij met Irma. Zij is mijn ingang bij de instanties. Zonder haar zou ik niet weten bij welke deur ik moet aankloppen om verder te komen.”

Vissen

Het werd weer een tentje. En zo woont hij nog steeds. In het open veld bij het AZC. Mike: “Natuurlijk is het pittig, maar de natuur heeft mij ook veel gegeven. Hier kan ik vissen en heb ik van niemand last. Ik hoop nog steeds op een vast dak boven mijn hoofd. Ik ben erg blij met Irma. Zij is mijn ingang bij de instanties. Zonder haar zou ik niet weten bij welke deur ik moet aankloppen om verder te komen. Alleen ben je verloren.”

“We zijn nog steeds bezig om een geschikte woonplek te vinden. Maar dat is knap lastig in Den Helder”, aldus Connie van der Lee, Procesregisseur Zorg & Veiligheidshuis van Veiligheidsregio Noord-Holland Noord. “We hebben een geschikte verrijdbare woonunit. De vraag is: waar kunnen we hem plaatsen? Het liefst in een prikkelarme omgeving voor Mike.”

Bootje in een slootje

Mike ziet dat wel zitten. Ook ‘met een bootje in een slootje’ zou hij tevreden zijn. “Is er in de Noorderhaven geen ruimte voor mij?”, stelt hij in het interview voor. “Dat gaat zomaar niet”, legt Irma uit. “Je hebt te maken met bestemmingsplannen.” Op de vraag of hij zichzelf op den duur weer aan het werk ziet gaan, antwoordt Mike: “Ik zou de binnenvaart wel weer in willen. Maar ik heb het vinkje van de GGZ achter mijn naam staan. Dan word je al snel behandeld als een klein kind of mensen durven je niet een kans te geven.”